ابو موسى ، موقّع بن ثمامهء اسدى صيداوى وى ، از جمله كسانى بود كه به همراه عدّهاى شبانه در سرزمين طف خدمت ابا عبد اللّه الحسين عليه السّلام رسيد . ابو مخنف مىگويد : موقّع ، در ميدان نبرد از مركب به زير افتاد و نقش بر زمين شد ، قبيلهء وى او را از چنگ دشمن نجات دادند و به كوفه برده وى را مخفى ساختند ، ماجراى وى به اطلاع ابن زياد رسيد ، شخصى را مأمور كشتن او كرد ، ولى با وساطت گروهى از بنى اسد ، از كشتن وى صرف نظر كرد ، اما او را به غل و زنجير افكند و به منطقهء « زراره » تبعيد كرد . موقّع در اثر جراحات وارده در بستر بيمارى بود ، يك سال در تبعيد باقى ماند ، سپس در حال بيمارى و غل و زنجير به گردن ، به شهادت رسيد . كميت أسدى در بارهء او مىگويد : « و إن أبا موسى أسير مكبّل » . « ابو موسى [ يعنى موقّع ] به اسارت در آمده و غل و زنجير به گردن داشت » .